«روز قربانى شدن نفس ها و هوس ها»

در سخت ترين لحظه هاى آزمون و امتحان، شور عشق و بندگى در رگ هاى اسماعيل مي جوشيد و در زلال ترين محبت هاى پدرانه ابراهيم، می خواست كه در پيشگاه طاعت پروردگار قربانى شود.

آسمان، در تپش ثانيه ها می جوشید و هراس لحظه هاى بعد، در جان و نگاه فرشتگان چنگ می انداخت.

اسماعيل، در قربان گاه سر سپردگى زانو زده و گلوى نازكش را به خنجر اطاعت و تسليم محض پروردگارش سپرده بود. اراده و ايمان استوار ابراهيم، آتش خشم و كين را در دل شيطان هايى كه اين بار هم وسوسه هاشان در پولاد سخت عزم و اعتقاد يكى ديگر از فرزندان آدم راه نيافت، شعله ور می کرد و خدا، با تحسين و رضا، پيروزى ابراهيم و اسماعيل را به نظاره پرداخت.

ولى خنجر بران و تيز شده ابراهيم، تاب نياورد بريدن گلوى اسماعيل را؛ كه مأمور نشده بود براى بريدن سر اسماعيل؛ مأمور شده بود تا ثابت كند خلوص بندگى ابراهيم را.

و خداوند، براى هديه سرافرازى ابراهيم و اسماعيل گوسفندى فرستاد كه جاى اسماعيل قربانى شد.

آن روز، نه روز قربانى شدن اسماعيل بود و نه قربانى شدن آن گوسفند؛ آن روز، روز قربانى كردن نفس ها و هوس ها بود؛ روز سر بريدن همه دل بستگی ها و وابستگی هايى كه به غير خدا ختم میشد.